Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

ev media-logo

Αθλητισμός - πρωταθλητισμός, σημειώσατε Χ. Διαβάστε το νέο άρθρο της Κατερίνας Καραγιάννη (απόφοιτος ΤΕΦΑΑ)

Αθλητισμός ή πρωταθλητισμός; Ιδού η απορία. Τα παιδιά να αθλούνται απλά για την υγεία και την ψυχαγωγία ή να αθλούνται με αγωνιστικούς στόχους; Παρακάτω θα προσπαθήσω να σας πείσω ότι και τα δύο μπορούν να προσφέρουν σημαντικά οφέλη στην ενήλικη ζωή των παιδιών, αρκεί να μην ξεφεύγουμε από τα όρια.

agones-stibos

Τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των υπερβολικών σχολικών υποχρεώσεων τα παιδιά δεν διαθέτουν χρόνο για παιχνίδι στη γειτονιά όπως παλιά. Τη θέση του παιχνιδιού έχει πάρει η συμμετοχή σε διάφορα αθλήματα, που βασικό στόχο έχουν να παροτρύνουν τα παιδιά να ασκηθούν και να αποφύγουν τη καθιστική ζωή.

Με τον αθλητισμό γίνεται εύκολα κατανοητό, ότι τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς κόπο και προσπάθεια. Πως θα μπορέσεις να νικήσεις τον «αντίπαλο» χωρίς να έχεις προπονηθεί; Επίσης τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο να κερδίζουν αλλά και να χάνουν.

Η αντιμετώπιση της ήττας είναι σπουδαία υπόθεση, γιατί το παιδί μπορεί να γίνει πιο δυνατό και να αντιμετωπίσει καταστάσεις στρες εκτός αθλητισμού πιο εύκολα π.χ. πανελλήνιες εξετάσεις.

Ο αγώνας όπως και η ζωή επιφέρει πολλές ήττες. Σημασία όμως δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες φορές θα μπορέσεις να σηκωθείς.

Ο αθλητισμός διδάσκει την αυτοπειθαρχία, την διαχείριση του άγχους, το σεβασμό απέναντι στους κανόνες, τον αντίπαλο, το συμπαίκτη κλπ. Επίσης το παιδί μαθαίνει πώς να οργανώνει το χρόνο του χωρίς να το σπαταλά άσκοπα σε δραστηριότητες που δεν διευρύνουν τους ορίζοντες του.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονίσουμε ότι ο αθλητισμός διδάσκει τα παιδιά έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, που τον υιοθετούν και στην ενήλικη ζωή και τα απωθεί από καταχρήσεις όπως ναρκωτικά και αλκοόλ. Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι ο αθλητισμός αποτελεί την μικρογραφία της κοινωνίας γιατί σου διδάσκει ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται αν δεν προσπαθήσεις, ότι δεν είναι όλα ρόδινα, ότι ίσως και να υπάρξουν αδικίες. Επίσης διδάσκει την επιμονή και την υπομονή, πώς να θέτεις στόχους, πώς να προσπαθείς να τους πετύχεις και πώς να αντιμετωπίζεις τις επιτυχίες και τις αποτυχίες.

Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά αρχίζουν να μπαίνουν στα όρια του πρωταθλητισμού; Στην ουσία ο πρωταθλητισμός είναι η συνέχεια του αθλητισμού. Στην πραγματικότητα πρωταθλητισμός είναι αθλητισμός με πιο αυστηρούς όρους και αγωνιστικούς στόχους. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Για να ξεκινήσει ένα παιδί πρωταθλητισμό πρέπει να έχει προηγηθεί η κατανόηση της τεχνικής του αθλήματος που επέλεξε και η βιολογική και νοητική ανάπτυξη του.

Ο πρωταθλητισμός δεν θα πρέπει να μας φοβίζει. Πρωταθλητισμός δεν σημαίνει ότι παρατάω τα πάντα και κάνω τα πάντα για να βγω πρώτος.

Αυτό ίσως το κάνουν κάποιοι επαγγελματίες γιατί έχουν οικονομικά συμφέροντα. Ναι απαιτεί πολλές ώρες προπόνησης, ναι η καθημερινότητα του αθλητή προσαρμόζεται με βάση τις αγωνιστικές υποχρεώσεις, ναι απαιτείται βελτίωση της φυσικής κατάστασης, ναι αλλάζουν οι προτεραιότητες, αυτό όμως δε σημαίνει ότι η υπόλοιπη ζωή σβήνει. Η φιλοσοφία του πρωταθλητισμού είναι: «μάχομαι για να ξεπεράσω πρώτα τον εαυτό μου και έπειτα τους συναθλητές μου».

Δυστυχώς ο πρωταθλητισμός έχει και τα αρνητικά του με κορυφαίο τη χρήση απαγορευμένων ουσιών που σε αρκετές περιπτώσεις στο όνομα της πρωτιάς μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Ένα άλλο αρνητικό σημείο που δεν το παρατηρούμε εύκολα είναι ότι τα παιδιά εισέρχονται πρόωρα στον πρωταθλητισμό με αποτέλεσμα να πιέζονται έντονα ψυχολογικά. Τα παιδιά συμμετέχουν σε κάποιο άθλημα κυρίως για να περνούν το χρόνο τους δημιουργικά και να αποκτήσουν νέες φιλίες.

Όταν ο πρωταθλητισμός μπαίνει «άγαρμπα» στη ζωή τους, τα παιδιά θέλουν να ικανοποιήσουν τους γονείς και τους προπονητές χωρίς να νιώθουν ευχαρίστηση, με αποτέλεσμα να σταματούν νωρίς.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γονείς και οι προπονητές το παιδί που κάνει αθλητισμό και μελλοντικά πρωταθλητισμό πρέπει να δίνει έμφαση και στις ανάγκες του παιδιού και όχι μόνο στις φιλοδοξίες των ενηλίκων. Ο πρωταθλητισμός μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά στην ενήλικη ζωή πάντα όμως στα φυσιολογικά πλαίσια.

Δυστυχώς κάποιοι που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνουν αυτές οι δύο λέξεις πιστεύουν πως όσοι ασχολούνται με (πρώτα)αθλητισμό είναι αμόρφωτοι, άξεστοι και το μόνο που ξέρουν είναι να κλωτσάνε μια μπάλα ή να τρέχουν κλπ.

Πολλές φορές χρησιμοποιούν τη φράση «ε όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια και τρέχει». ΔΙΑΦΩΝΩ ΚΑΘΕΤΑ. Γιατί θέλει μυαλό για να στείλεις τη μπάλα στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή, θέλει μυαλό να χρησιμοποιήσεις τη σωστή τακτική για να κόψεις πρώτος το νήμα, θέλει μυαλό για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.

Ο αθλητισμός - πρωταθλητισμός αποτελεί σημαντικό σχολείο για την ενήλικη ζωή των παιδιών. Πρέπει να παροτρύνουμε τα παιδιά να κάνουν αθλητισμό και εάν θέλουν και πρωταθλητισμό χωρίς να ξεφύγουμε από τα όρια.

Η άποψη μου είναι ότι ο αθλητισμός ανήκει σε όλους ενώ ο πρωταθλητισμός σε αυτούς που έχουν το άστρο.

Κατερίνα Καραγιάννη

Απόφοιτος Τ.Ε.Φ.Α.Α Αθηνών

με ειδικότητα κολύμβησης