Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

ev media-logo

«Νεράιδες με κομμένα φτερά». Η Ευτυχία Παπούλια γράφει για «…όσους αλλιώς τα περίμεναν, κι αλλιώς τα βρήκαν»

Κάποιες φορές αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια. Αναπολώ τα παραμύθια που πάντα κατέληγαν σε κάτι ευτυχές, όπως η αγκαλιά της μαμάς τη στιγμή που τα ακούγαμε με μάτια μισόκλειστα και μ ένα νυσταγμένο χαμόγελο πέφταμε στην αγκαλιά του Μορφέα, και βλέπαμε γλυκά όνειρα...

apogoiteysi

Τώρα τα όνειρα έχουν γίνει εφιάλτες. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες και πριγκίπισσες, μονάχα μάγισσες και άνθρωποι κακοί που κυβερνούν. Υπάρχουν πανέμορφα πρόσωπα, γλυκά χαμόγελα, λόγια που αγγίζουν την καρδιά- είναι μαχαίρια όμως και στην πληγώνουν.

Τρέχεις να μοιραστείς τον ενθουσιασμό σου για μια επιτυχία, αλλά δεν βλέπεις κανέναν ενθουσιασμό κι έτσι πεθαίνει και ο δικός σου. Δεν πειράζει λες, νομίζεις θα τους αλλάξεις. Ανοίγεις τα χέρια να τους αγκαλιάσεις και πάλι τίποτα.. Κανείς δεν έρχεται γιατί φοβούνται φαίνεται μην το γράψεις στα χρεωμένα. Και τις νύχτες δεν κοιμάσαι, γιατί για ώρες σκέφτεσαι αν το σφάλμα είναι δικό σου που έχεις ευαίσθητη ψυχή, κι αδύναμη όπως σου λένε όλοι.

Αγάπη μου όχι, δε φταις εσύ. Το μόνο που κάνεις είναι να βλέπεις τους άλλους με τα δικά σου τρυφερά μάτια, κι αυτό δε μεταφράζεται σαν αδυναμία όπως θέλουν να σε πείσουν. Οι άνθρωποι είναι κακοί, κι ανίκανοι να αποδεχτούν τους άλλους η να απολαύσουν τις απλές χαρές που η ζωή προσφέρει. Και σα να μη φτάνει αυτό, δείχνουν κι ανήμποροι να το αντικρίζουν όταν εσύ τις απολαμβάνεις.

Δεν αφήνονται με εμπιστοσύνη, και γίνονται πολύ κακοί όταν σε βλέπουν να ξεθάβεις από μέσα τους όμορφα συναισθήματα που είχαν κρύψει για τα καλά. Ποτέ δε σκέφτηκαν πως άνθρωπος χωρίς βαθιές ανθρώπινες σχέσεις, δε θα είναι ευτυχισμένος.

Θα κρύβει έντεχνα τη θλίψη του, όμως τα μάτια του γεμάτα από άμυνες θα τον προδίδουν. Και το στόμα τους, αυτό το στόμα τους φαρμάκι στάζει, και σε πονάει .Εσύ ήθελες τόσο πολύ να πλησιάσεις, όμως σε έδιωχναν λες και θα ζητούσες ανταλλάγματα.

Έτσι είναι. Φταίει αυτή η σύγχρονη τάση που με βία σπρώχνει τους ανθρώπους σε ένα συνεχές κυνηγητό του καλύτερου, και δεν αφήνει να αρκεστούν σε αυτά που έχουν. Αυτός ο πλεονασμός που τους διακατέχει- ακόμα περισσότερο χρήμα, ακόμη καλύτερη δουλειά, ακόμη περισσότερους συντρόφους.

Πως περίμενες λοιπόν να στραφούν σ εσένα όταν τα μάτια τους είναι ήδη πάνω στον επόμενο που ίσως είναι καλύτερος; Δεν πρόκειται ποτέ να σε γνωρίσουν, γιατί απλούστατα δεν τους ένοιαζε όσο δεν είχες τίποτα να τους προσφέρεις. Τι, την αγάπη σου; Τι να την κάνουν; {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Ξέρω πόσο άδικο είναι, όμως είναι ακόμα πιο άδικο να κατηγορείς τον εαυτό σου, και να περιμένεις να γίνεις έτσι κι εσύ, για τίποτε δε θα αλλάξεις. Πάλι θα ενθουσιαστείς και πάλι δεν θα αξίζει. Στο κάτω-κάτω δεν είναι δική σου ανοησία όταν οι άλλοι υποκρίνονται, ούτε δικό σου λάθος όταν εσύ τους πιστεύεις.

Σου λένε κράτα πισινές όμως που ξέρεις πότε ήρθε η στιγμή να αφεθείς και να τις βάλεις στη μπάντα; Αν είσαι επιφυλακτικός θα είσαι συνέχεια πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, αναμένοντας τη στιγμή που ο άνθρωπος σου θα αποδειχθεί σκάρτος. Αν όμως δεν αποδειχθεί ποτέ, εσύ θα είσαι ο χαμένος που ακόμη μια ωραία ανθρώπινη σχέση δεν ήταν ικανή να σε ελευθερώσει.

Θα μου πεις πως φοβούνται τον πόνο, ε; Γι αυτό και χορεύουν οι άμυνες όταν αντικρίζουν κάποιον, και σίγουρα δε θα πληγωθούν ποτέ, αφού πάντα θα προσέχουν. Δε θα νιώσουν πόνο, αλλά δε θα νιώσουν και τίποτα, κι αυτή είναι η μεγαλύτερη καταδίκη των επιφυλακτικών.

Καλά τα λέω θα μου πεις, όμως εσύ ακόμη δεν κατάλαβες πώς πρέπει να είσαι. Απλά ο εαυτός σου, και μην προσπαθείς να δείξεις κάτι άλλο γιατί σύντομα θα προδοθείς. Είσαι ευαίσθητη ψυχή και πονάς, όμως είσαι όμορφη ψυχή, πολύ όμορφη… Ενθουσιάζεσαι, και κλαις όταν σε αδικούν, αλλά τι περίεργο.. κάθε φορά βρίσκεις τον τρόπο κι επιβιώνεις.

Μακάρι να ήξερες πόσα κότσια θέλει να αντιστέκεσαι στο ρεύμα που θα σε βουλιάξει στο κενό, κι εσύ το καταφέρνεις, γιατί μπόρεσες να γνωρίζεις πως ο πόνος είναι μακράν καλύτερος από το άδειους σάκους που είναι οι ψυχές των πολλών.

Άσε στην άκρη τις φοβίες, ξέρεις πολύ καλά πως είναι για τους δειλούς, αυτούς που θέλουν να σε τρομάξουν προσπαθώντας απεγνωσμένα να σε κάνουν αναίσθητο, γιατί αλλιώς -λένε- δε θα επιβιώσεις σε αυτήν την κοινωνία..

Ας τους να προστατεύονται από το ηλίθιο άλλοθι τους, πως τάχα είναι σκληροί γιατί η ζωή είναι έτσι. Μα πως κατηγορούν κάτι που είναι άυλο;

Μην πέσεις στην παγίδα τους. Βγες μπροστά, κοίτα τους στα μάτια και με μια δυνατή φωνή, πες τους πως δεν είναι σκληροί επειδή η κοινωνία είναι άδικη.

Αλλά ότι η ζωή είναι σκληρή ακριβώς γιατί αυτοί έχουν χαλάσει. Και δοκίμασε να φτιάξεις ένα δικό σου παραμύθι, κι εσύ η νεράιδα πέτα ψηλά. Για να απογειωθείς όμως, διώξε όσους κρατούν μαχαίρι. Είναι πολλοί και θα σου κόψουν τα φτερά.

Σε όσους αλλιώς τα περίμεναν, κι αλλιώς τα βρήκαν…

Παπούλια Ευτυχία, Κοινωνιολόγος