Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ev media-logo


«Κυνήγι μαγισσών». Διαβάστε το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Την περασμένη εβδομάδα έτυχε να ξαναδιαβάσω τις "Ευρυτανικές Ιστορίες" που δημοσίευσε πριν μερικά χρόνια ο Αλέκος Χουλιαράς από το Κρίκελλο, οι οποίες με τα χωρατά και τα "κουτσοκέφαλα" που περιέχουν αποτελούν πάντα ένα ευχάριστο ανάγνωσμα καθώς προκαλούν όχι μόνο θυμηδία αλλά και νοσταλγία για τις εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί.

dimosio-ipiresia

Το βιβλίο έμεινε πάνω στο τραπέζι για να έρθει λίγο αργότερα να προστεθεί και το φύλλο των "Ευρυτανικών Νέων". Παρέμειναν έτσι, δίπλα – δίπλα για μερικές μέρες μέχρις ότου το μάτι μου έπεσε στον φαρδύ – πλατύ τίτλο "Να καταργηθεί η μονιμότητα", του αναδημοσιευμένου από την "Καθημερινή" άρθρου του δημάρχου μας. Κι κάπως έτσι γεννήθηκε το σημερινό άρθρο.

Αναλογίστηκα δηλαδή πως στις προ-βιομηχανικές κοινωνίες, όπως αυτή που περιγράφει στο βιβλίο του ο αγαπητός Αλέκος, οι άνθρωποι φοβόντουσαν και τρομοκρατούνταν με τα πάντα. Ο θάνατος, η αρρώστια και τα φυσικά φαινόμενα αντιμετωπίζονταν με μεθόδους που την σημερινή εποχή φαντάζουν τουλάχιστον αστείες στα μάτια των γιατρών και των επιστημόνων. Οι άνθρωποι μην γνωρίζοντας την σχέση μεταξύ αιτίου & αιτιατού, απέδιδαν σε άσχετες καταστάσεις, άσχετες ιδιότητες, με τις οποίες δεν τις συνέδεε καμία αιτιώδης σχέση.

Για παράδειγμα επειδή, κάποια φορά, έτυχε τη χρονιά που πέθανε κάποιος να είχε φυτέψει μια καρυδιά, έκτοτε πίστευαν ότι όποιος φυτεύει καρυδιές πεθαίνει! Γενικά αυτά τα φαινόμενα της "πρωτόγονης" ή "μαγικής" σκέψης όπως ονομάζονται στην κοινωνιολογία οδήγησαν στη δημιουργία δίστιχων όπως "Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις και Κυριακή να μη λουστείς, αν θέλεις να προκόψεις"!

Αυτά βέβαια είναι τα ανώδυνα αποτελέσματα αυτού του τρόπου σκέψης. Αλλά δεν είναι τα μόνα. Ας μην ξεχνάμε ότι τον Μεσαίωνα, οδήγησε χιλιάδες γυναίκες στην πυρά, ως "μάγισσες", για να ξορκιστεί η Μαύρη Πανούκλα, ή –στα χωριά μας – εκατοντάδες άνθρωποι εξοστρακίστηκαν από τις μικρές τους κοινωνίες είτε γιατί ήταν πολύ ξανθοί, είτε επειδή είχαν κάποιο άλλο σωματικό "κουσούρι".

Κι ενώ την εποχή της προ-επιστημονικής σκέψης, η συμπεριφορά αυτού του είδους ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη, δεν θα έπρεπε να ισχύει το ίδιο σήμερα, που οι άνθρωποι είναι μορφωμένοι και υποτίθεται ότι έχουν τουλάχιστον κάπως περισσότερες εμπειρίες.

Το να θεωρεί κάποιος την "μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων" ως αίτιο της κακοδαιμονίας του ελληνικού διοικητικού μηχανισμού στο σύνολό του είναι ακριβώς μια υπαναχώρηση προς την κατεύθυνση του είδους της σκέψης που περιγράφηκε παραπάνω. Σήμερα, η σχετική συζήτηση ενισχύεται από την πρόσφατη εξέλιξη για την "διαθεσιμότητα" των δημοτικών υπαλλήλων και των εκπαιδευτικών και αναπτύσσεται εν μέσω μιας γενικότερης σύγχυσης της κοινής γνώμης για τις αιτίες της κακοδαιμονίας του Δημόσιου Τομέα. {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 300χ250 κειμενο)}{/div}

Η μονιμότητα αποτελεί σύμφωνα με την άποψη αυτή την πηγή της χαμηλής παραγωγικότητας, ενώ κανείς δε μιλάει για όλους εκείνους τους παράγοντες που αφορούν στις κατά καιρούς εσφαλμένες πολιτικές επιλογές, στην κακοδιοίκηση, στην απουσία οργάνωσης και σχεδιασμού και στην κακοδιαχείριση τα τελευταία 50 χρόνια!

Η αποσιώπηση των αιτίων αυτών οδηγεί στην εύκολη ενοχοποίηση της εργασίας και της σταθερότητας της απασχόλησης, τη στιγμή που υπάρχει (ήδη από τη δεκαετία του 1930!) η επιστημονικά τεκμηριωμένη αρχή σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια στην απασχόληση και οι ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και αμοιβών συνιστούν βασικούς συντελεστές παραγωγικότητας ενώ αντιθέτως η ανασφάλεια και οι χαμηλοί μισθοί, την μειώνουν (!), όπως ξέρουν όλοι οι πρωτοετείς των οικονομικών σχολών.

Το πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας μιας ορισμένης κατηγορίας εργαζομένων στο δημόσιο τομέα δεν πρέπει να εντοπίζεται στη μονιμότητα αφού και σήμερα μπορούν να απολυθούν όσοι εμφανίζουν αποδεδειγμένη υπηρεσιακή ανεπάρκεια! Εκείνο που πρέπει να αλλάξει άρδην είναι οι μηχανισμοί και τα άτυπα πελατειακά δίκτυα του Δημοσίου, τα οποία αφ' ενός διατηρούνται ανέπαφα και αφ' ετέρου αποτελούν τη βασική αιτία της κακοδαιμονίας του.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων κατά την πρώτη βενιζελική περίοδο συνιστούσε μεταρρυθμιστική τομή. Τη «συναλλαγή», με τους πολιτικούς όμως, δεν την αντιμετώπισε και είχε και μια παρενέργεια, τη διόγκωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Κι αυτό διότι δεν σταμάτησαν οι πελατειακές προσλήψεις, με αποτέλεσμα να συνυπάρχουν και οι δύο! Επιπλέον, κάθε φορά που η μονιμότητα εμπόδιζε τις προσλήψεις, η μονιμότητα ακυρωνόταν ή καταδολιευόταν στην πράξη…

Έτσι λοιπόν… Δεν φταίει το φύτεμα της καρυδιάς όταν πεθαίνει κάποιος, ούτε η προκοπή έρχεται αν μένεις άπλυτος το σαββατοκύριακο! Και το φύτεμα της καρυδιάς και ο ευπρεπισμός και η μονιμότητα στο δημόσιο, αποτελούν απλά "αποδιοπομπαίους τράγους", για παθογένειες που υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν εσαεί, εκτός κι αν κάποιος σταματήσει να κάνει διαπιστώσεις και πάρει τα πράγματα στα χέρια του!

Γιατί οι διαπιστώσεις καλύτερα να μένουν για τους αρθρογράφους…