Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

ev media-logo


«Ο δύσκολος δρόμος της ευτυχίας». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Βούλιαξε το Καρπενήσι το περασμένο τριήμερο από κόσμο. Κάτι ο καλός καιρός, κάτι η Δευτεριάτικη αργία, έκαναν τους "Αθηναίους", να πάρουν τα βουνά και τα λαγκάδια αναζητώντας καταφύγιο από τα προβλήματα της καθημερινότητάς και τη μιζέρια του "εν κρίσει τελούντος κλεινού άστεως".

petalouda-xeri

Σήμερα όμως, καθώς επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους, -όπως όλοι μας άλλωστε- αρχίζει να μας κυριεύει μια αδιόρατη μελαγχολία, συνηθισμένη σε αυτές τις περιπτώσεις που κάνει όλα τα πράγματα να φαίνονται ακόμα πιο άχαρα απ’ ότι είναι στ' αλήθεια.

Αξίζει όμως τον κόπο να είμαστε στενοχωρημένοι; Εντάξει, οι διακοπές πέρασαν, όμως δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος για να νιώθουμε άσχημα. Αυτό που επιτείνει το συναίσθημα της θλίψης είναι ότι η μιζέρια είναι ενοχλητική και άχαρη και μάλιστα σε μια κοινωνία που βάζει την προσωπική ευτυχία είναι πάνω από όλα. Δυστυχώς υπάρχει πολύ μικρή ανοχή για τα μοναχικά και θλιμμένα άτομα...

Πάντως, όλο και συχνότερα, στην γρήγορη, σκληρή και αποθαρρυντική πολλές φορές πραγματικότητα που ζούμε, πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται: Είναι άραγε άχρηστα τα αισθήματα μελαγχολίας, θλίψης και δυσαρέσκειας; Πρέπει να κάνουμε ο,τιδήποτε για να τα ξεφορτωθούμε; Πρέπει να παίρνουμε ακόμα και αντικαταθλιπιτικά;

Όλο και περισσότεροι ερευνητές ψυχικής υγείας αναφέρουν πως τελικά όλα αυτά δεν αποτελούν τη λύση. Οι ειδικοί φοβούνται ότι η αυξανόμενη τάση να αντιμετωπίζουμε τη θλίψη μας ως ασθένεια έρχεται σε αντίθεση με ένα σημαντικότατο κομμάτι της ανθρώπινης βιολογίας. Η θλίψη, όπως αναφέρουν, εξυπηρετεί εξελικτικούς σκοπούς και εάν τη χάσουμε μπορεί ακόμη και να πάθουμε ζημιά!

Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για τη σημασία της θλίψης στον άνθρωπο όπως και πολλές ιδέες για τον λόγο για τον οποίο εμφανίστηκε στην εξελικτική μας πορεία: Ίσως πρόκειται για μια στρατηγική προστασίας: Ένας πίθηκος ο οποίος δεν δείχνει εμφανώς στενοχώρια μετά την ήττα του, θα μπορούσε να συνεχίσει να φαίνεται ως απειλή στον κυρίαρχο πίθηκο - και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο.

Εξ άλλου η θλίψη προσφέρει και κάτι επιπλέον: Μας βοηθάει να μάθουμε από τα λάθη μας. Ο Πολ Κίντγουελ, ψυχίατρος από το πανεπιστήμιο του Κάρντιφ της Βρετανίας, ισχυρίζεται ότι ακόμα και μια παρατεταμένη κατάσταση κατάθλιψης μπορεί να μας σώσει από τις επιπτώσεις του χρόνιου άγχους. Επίσης, πιστεύει ότι η θλίψη μπορεί να λειτουργήσει ως ένα είδος επικοινωνίας. Εκφράζοντας τη λύπη μας πολύ συχνά δείχνουμε σε άλλα μέλη της κοινωνίας ότι χρειαζόμαστε υποστήριξη.

Επίσης, κάποιος θα μπορούσε να αναφέρει και τη δημιουργικότητα που μπορεί να εκφραστεί μέσα από σκοτεινές συνθήκες ψυχικής κατάστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί είναι οι καλλιτέχνες, συγγραφείς και μουσικοί, οι οποίοι υπέφεραν από κατάθλιψη! {div float:right}{module Google (Τετράγωνο 336χ280 κειμενο)}{/div}

Έχει αποδειχθεί ότι η χορήγηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε ανθρώπους, των οποίων το πραγματικό πρόβλημα ήταν ας πούμε μια κακή σχέση, επέτρεψε στα άτομα να συνεχίσουν να διατηρούν την προβληματική κατάσταση αντί να προσπαθήσουν να λύσουν το πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, και ανεξάρτητα από το εάν η θλίψη είναι ή όχι χρήσιμη, όλοι συμφωνούν ότι οι κλινικές περιπτώσεις κατάθλιψης δεν είναι. Δυστυχώς όμως, δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο το όριο ανάμεσα στις δυο καταστάσεις.

Αυτό όπως είναι φυσικό αυξάνει τον κίνδυνο να δώσουμε φάρμακα σε περιπτώσεις μιας φυσιολογικής θλίψης ή να μη χορηγήσουμε θεραπεία σε μια κλινική περίπτωση κατάθλιψης.

Ποια θα πρέπει να είναι λοιπόν η αντιμετώπιση μας; Θα πρέπει να δεχόμαστε ότι κάποια σημαντικά γεγονότα στη ζωή μας μπορούν να μας θλίψουν τόσο πολύ ώστε να μας καταστήσουν εντελώς ανίκανους να λειτουργήσουμε ή θα πρέπει να τρέξουμε σε γιατρούς με την ελπίδα ότι τα φάρμακα που θα μας δώσουν θα επιταχύνουν το ταξίδι της επιστροφής προς την ευτυχία;

Ο Κεν Κέντλερ, ψυχίατρος από το πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, αναφέρει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις το καλύτερο είναι να μην υπάρχει το αίσθημα της θλίψης. Όλοι εμείς όμως που δεν αντιμετωπίζουμε σοβαρές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, θα πρέπει να ξέρουμε ότι το κόστος της ευτυχίας είναι μερικές φορές ακριβό. Η στενοχώρια είναι χρήσιμη καθώς οι δυσαρεστημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που προχωρούν σε αλλαγές.

Με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο Κίντγουελ λέγοντας: «Είναι ξεκάθαρο ότι εάν δεν νιώθαμε λυπημένοι όταν αποτυγχάναμε δεν θα προσπαθούσαμε ξανά για να επιτύχουμε το καλύτερο, αλλάζοντας ίσως στρατηγική.»

Υπάρχει λοιπόν μέση λύση; Και οι δυο πλευρές συμφωνούν ότι υπάρχουν τρόποι για να επανέλθουμε χωρίς φάρμακα. «Μια εναλλακτική λύση θα ήταν να σκεφτούμε τι είναι αυτό που μας κάνει δυστυχισμένους,» αναφέρει ο Γουήκφιλντ. «Επίσης θα μπορούσαμε απλώς να περιμένουμε. Μια πιο ώριμη ματιά στα γεγονότα θα μπορούσε να μας βοηθήσει να σκεφτούμε καλύτερα τις επιλογές μας.»

Έτσι, εκείνο που φαίνεται ότι πρέπει να κάνουμε, κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και όταν όλα μας φαίνονται μίζερα, είναι να απαλλαγούμε από την έμμονη ιδέα της ευτυχίας.

Όταν βγούμε από την πλάνη που μας κάνει να νιώθουμε ότι δεν είμαστε αρκετά ευτυχισμένοι, ίσως στην επόμενη γωνιά η πραγματική ευτυχία να μας περιμένει ανυπόμονα, πολύ πιθανώς σε δυο πανέμορφα μαύρα μάτια.

http://news.pathfinder.gr/periscopio/sadness-happiness.html