Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

ev media-logo

Γιώργος Δαρίβας - Ο Έλληνας «Λορέντσι»

DARIVAS 2


Ογδόντα έξι χρονών και δυο ημερών (!!) είναι σήμερα ένας από τους κορυφαίους έλληνες  μεσοεπιθετικούς, που διέπρεψε με τη φανέλα του Ολυμπιακού τις δεκαετίες του '40 και του '50.
 Ο Γιώργος Δαρίβας γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1926 στην περιοχή Ψυρρή και μαζί με τον εξαιρετικό Μπέμπη αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο. 
 
Δαρίβας: τεχνίτης μπροστά  από την εποχή του 
Ο Δαρίβας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε ηλικία 20 ετών από τη Νίκη Πλάκας, παίζοντας τους αγώνες στο χώρο που βρίσκονται οι... στύλοι του Ολυμπίου Διός!! Ταυτόχρονα αγωνιζόταν και για την ομάδα της Βικτώρια (Πλατεία Βικτωρίας), ενώ είχε δελτίο και στον Αττικό (μια από τις αρχαιότερες ομάδες με Αριθμό Μητρώου 4!!), όπου είχε συμπαίχτη τον Σεβαστόπουλο (αργότερα παίχτη του  Παναθηναϊκό). 
* 1947: Ο Γκιόκας -γείτονάς του και παίχτης του Ολυμπιακού- μεσολάβησε, ώστε να δοκιμαστεί στους ερυθρόλευκους. Την πρώτη φορά που μπήκε στο γήπεδο,  έπαιζε ο Ολυμπιακός με τον Εθνικό και ο ίδιος καθόταν στο πάγκο και χάζευε τον κόσμο. Στο δεύτερο μισό που μπήκε αλλαγή οι ερυθρόλευκοι κέρδισαν με 2-0 με το νεαρό Δαρίβα να πετυχαίνει και τα 2 τέρματα της αναμέτρησης!! 
Κάπου εκεί άρχισε η πορεία προς τη δόξα...!! Στη συνέχεια πήρε μέρος σε ένα φιλικό παιχνίδι του Ολυμπιακού (6-1) εναντίον της… Βικτώριας, σκοράροντας μάλιστα 2 φορές. 
Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε από το 1947-1957 κατακτώντας 8 Πρωταθλήματα Ελλάδος (48, 51, 52, 54, 55, 56, 57, 58), 11 συνεχή (!!) Πρωταθλήματα Πειραιά (1948-58), αλλά και 5 κύπελλα Ελλάδος: 1951 (4-0 τον ΠΑΟΚ), 1952 (2-2 εκτός και 2-0 εντός τον Πανιώνιο), 1953 (3-2 την ΑΕΚ), 1954 (2-0 τη Δόξα Δράμας), 1957 (2-0 τον Ηρακλή) και 1958 (5-1 τη Δόξα). 
* Μαζί με τους Χατζησταυρίδη, Μινάρδο, Αποστολόπουλο, Βάζο κ.ά. αποτέλεσε τον κορμό μιας ισχυρής ομάδας που όμως έκλεινε τον κύκλο της στα μέσα του '50, για να ακολουθήσει η σπουδαία ομάδα των 6 συνεχόμενων τίτλων με τους Ρωσσίδη, Κοτρίδη, Μπέμπη, Πολυχρονίου, Υφαντή κ.ά. και τον Δαρίβα συνδετικό κρίκο μεταξύ των δυο ομάδων. 
* 1957: Στα 31 έφυγε από τον Ολυμπιακό, νοιώθοντας ότι τον βάραιναν τα πόδια του και πήγε  στη Δόξα Πειραιά. Εκεί έκλεισε την καριέρα του ως παίχτης-προπονητής ένα χρόνο αργότερα. Μάλιστα κέρδισε το Πρωτάθλημα, αλλά έχασε την άνοδο από τον Αργοναύτη σε αγώνα μπαράζ.

DARIBAS 
 
 Δαρίβας-στιγμές
 * Οι νέοι τον φώναζαν «κυρ-Γιώργο», ενώ είναι χαρακτηριστικό ένα συμβάν σε ματς με τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. 
Ο Δαρίβας εκτελούσε όλα τα φάουλ και όταν είδε τον Πολυχρονίου να παίρνει την μπάλα τον ρώτησε: «τι κάνεις εκεί;» και εκείνος του απάντησε: «να το χτυπήσω κύριε Γιώργο». Ο Δαρίβας όμως του είπε: «βρε, άντε πάγαινε από δω». Αμέσως, όμως, σκέφτηκε πως όταν ήταν και ο ίδιος νέος, ο Βάζος του εμπιστεύτηκε μέχρι και χτύπημα πέναλτι και έτσι αμέσως έπραξε το ίδιο. Άφησε τον Πολυχρονίου και εκείνος με ένα κεραυνό έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα!!
* Όταν ο Χέλμης (ρωτώντας για να τον φέρει στον Ολυμπιακό) έμαθε ότι ανήκε σε 3 (!) ομάδες, του 'ρθε ο ουρανός σφοντύλι!! Εν τέλει κανονίστηκε να δώσουν στη Νίκη Πλάκας και στην Βικτώρια μια πλήρη εμφάνιση με κάλτσες, χωρίς όμως παπούτσια, αν και ήταν αρχικά στους όρους παραχώρησης του νεαρού άσσου. 
Ανένδοτος όμως ήταν ο Αττικός μέσω του Προέδρου του, του παπα-Βασίλη, που τον παραχώρησε μόνο όταν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα του (στολή και παπούτσια).
* Όταν έχασε τον πατέρα του από κίρρωση του ύπατος έκανε πολλές δουλειές για να βγάλει τα προς ζην: πουλούσε τσιγάρα, μετά τον πόλεμο δούλεψε στους σιδηροδρόμους (ΣΕΚ), ενώ στην Κατοχή έκανε ακόμη και σαλταδόρος (!!) για να πάρουν πατάτες από τα τσουβάλια των Γερμανών!! Όταν τον έπιαναν τον έβαζαν στο κρατητήριο.  Από τον Ολυμπιακό έβγαζε χρήματα μόνο στα ντέρμπι με Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και Εθνικό, όπου γέμιζε το γήπεδο και ο ίδιος κέρδιζε μέχρι 1000 δρχ. ανά ματς. Ο Βαγγέλης Χέλμης έδινε κρυφά στη μάνα του 200 δρχ. τη βδομάδα κάτι που έμαθε πολλά χρόνια αργότερα. Σώθηκε όπως λέει οικονομικά όταν τον έβαλε στη ΔΕΗ ο Δούμας (σύμβουλος που έραβε τα ρούχα των υπαλλήλων). 

DARIBAS 1
 
* Σκόραρε και στους 5 τελικούς Κυπέλλου που έλαβε μέρος, ρεκόρ απλησίαστο, ενώ έχει πετύχει και το 50ο τέρμα  των τελικών το 1953 απέναντι στην ΑΕΚ. 
* Μια φορά ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ (1951) και δύο φορές δεύτερος (1949, 1953), ενώ είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και στο μονοετές πέρασμά του από τη Δόξα Π. ήταν στην κορυφή της λίστας. 
* Στην Εθνική δεν έπαιξε (όπως ήταν φυσικό εκείνη την εποχή) πολλά παιχνίδια. Είχε 16 συμμετοχές και 4 τέρματα. Ντεμπούτο έκανε το 1948 εναντίον της Ιταλίας φθάνοντας μάλιστα στη Σικελία μετά από ταξίδι 3 ημερών!! Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ήταν το ματς με την Τουρκία για το Μεσογειακό Κύπελλο του 1952, όπου πέτυχε και τα 3 τέρματα στο πρώτο νικηφόρο ματς των Ελλήνων απέναντι στους γείτονες (3-1). Στο επαναληπτικό του «Μιτάτ Πασά» η Ελλάδα κέρδισε και πάλι αυτή τη φορά με 1-0, με τους Τούρκους να προσπαθούν να επιτεθούν (!) στους έλληνες θριαμβευτές, που ευτυχώς φυγαδεύτηκαν έγκαιρα. 
Οι Τούρκοι του κόλλησαν το παρατσούκλι «Λορέντσι» (μεγάλος Ιταλός ποδοσφαιριστής), εμφανώς εντυπωσιασμένοι από την εντυπωσιακή του απόδοση. Μελανά σημεία με την Εθνική ήταν το 7-0 από την Ισπανία και το 2-1 από τη Φιλανδία για τα προκριματικά της Ολυμπιάδας του Ελσίνκι (1952). 
* Ανέλαβε προπονητής του Ολυμπιακού το 1971, διαδεχόμενος τους Γεωργιάδη και Πετρόπουλο, που είχαν προηγηθεί οδηγώντας τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση του κυπέλλου (3-1 τον ΠΑΟΚ). Βρέθηκε στον ερυθρόλευκο πάγκο και τη σεζόν 1974-74,  κατακτώντας μάλιστα το νταμπλ (1-0 τον Παναθηναϊκό), νεώ επέστρεψε και το 1976 μετά τη φυγή του Άγγλου Μπάκιγχαμ
Επίσης εργάστηκε σαν προπονητής και στα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού, ενώ διετέλεσε και Πρόεδρος του Συνδέσμου παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού με σημαντική φιλανθρωπική δράση. 
** Αποτέλεσε μια από τις σπουδαιότερες μορφές των ελληνικών γηπέδων, με απαράμιλλη τεχνική και ιδανικό τελείωμα φάσεων. 
Ήταν σπεσιαλίστας στις εκτελέσεις φάουλ, εξαιρετικός με τη μπάλα, εκθέτοντας πολλάκις τους αντιπάλους. «Κανονικά δεν έπρεπε να τον λένε Λορέντσι, αλλά Στάνλεϋ Μάθιους», λέει Μπέμπης, ενθυμούμενος την εξαιρετική ομοιότητα στο «σπάσιμο» της μέσης και την ευλυγισία.  Ένας σπουδαίος αστέρας που δυστυχώς λίγοι μπόρεσαν να χαρούν ήταν ο Γιώργος Δαρίβας.