Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

ev media-logo


«Πρωτοχρονιάτικα σενάρια». Ο Διονύσης Παρούτσας σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα των ημερών

Πέρασε και η Πρωτοχρονιά χθες! Η αρχή ενός δύσκολου και ελπιδοφόρου χρόνου. Ο πρώτος χαρακτηρισμός είναι βέβαιος, τον δεύτερο ας τον δεχθούμε χάριν του πνεύματος των ημερών! Εντούτοις για κάποιους η σημερινή μέρα δεν είναι καθόλου εύκολη. Καθώς παραδοσιακά θεωρείται περίοδος ανασκόπησης και προγραμματισμού, λήψης αποφάσεων και ανάληψης οριστικών δεσμεύσεων, αυτή η μέρα σίγουρα δεν θα είναι εύκολη για τον Κωστή Μπακογιάννη, το δήμαρχο Καρπενησίου.

mpakogiannis-perifereia

Όπως περιρρέει μέρες τώρα στην ατμόσφαιρα, έχει δεχθεί πρόταση να κατέλθει ως υποψήφιος αιρετός Περιφερειάρχης της Στερεάς Ελλάδας. Μια θέση σίγουρα τιμητική και την οποία εποφθαλμιούν πολλοί, ένθεν κακείθεν. Οι διάφορες «σειρήνες» που τον εκμαυλίζουν προτάσσουν ως επιχειρήματα τα υψηλότατα δημοσκοπικά του ποσοστά, την ευρεία αποδοχή του σε όλη την Περιφέρεια, το ότι θα «σαρώσει» από την πρώτη Κυριακή, το ότι παίζει σε γήπεδο χωρίς αντίπαλο και όλα τα συναφή.

Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο αν αυτή είναι η περίοδος που ο Δήμαρχος πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα του, αλλά και εάν όντως αυτό πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Ο ασφαλέστερος τρόπος για να το διαπιστώσει κανείς είναι να δει ποιοι επείγονται περισσότερο να τον δουν να προχωράει προς αυτό. Αν είναι οι εσωπαραταξιακοί του αντίπαλοι (και με αυτό νοείται ο χώρος από το κέντρο προς τα δεξιά συμπεριλαμβανομένου και του άκρου) τότε θα πρέπει να το ελέγξει δύο φορές γιατί πρόκειται να είναι βήμα στο κενό. Αν είναι οι τοπικοί του επίγονοι ισχύει το ίδιο. Και ο δήμαρχος δεν ξεχνάει πόσο σίγουρος ήταν ότι η ανάπλαση θα περάσει χωρίς αντιδράσεις και το πόση αντίδραση συνάντησε τις προάλλες. Διαπίστωσε ιδίοις όμμασιν ότι δεν είναι απαραίτητη πάντα η κακή προαίρεση για να δεχθεί λανθασμένες ή παραπλανητικές εισηγήσεις.

Η θέση του Περιφερειάρχη είναι ένα περιζήτητο πόστο για πολλούς, αλλά πρέπει κανείς να δει ποιοι είναι αυτοί οι πολλοί που την επιζητούν. Για παράδειγμα η βουλευτής της Ν.Δ. Ελένη Μακρή την θεωρεί κάτι ως «μικρό πρωθυπουργό» και την επιθυμεί διακαώς. Εντούτοις η ίδια δεν θα εδιανοείτο ποτέ να θέσει υποψηφιότητα για «κανονική» πρωθυπουργός. Ισχύει όμως το ίδιο για τον Μπακογιάννη;

Πέντε χρόνια στην Περιφέρεια, είναι πέντε χρόνια παροπλισμού από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Θα βρίσκεται σε μια… παράλληλη διάσταση από την οποία θα μπορεί να παρακολουθεί τα πάντα χωρίς να έχει κανένα περιθώριο παρέμβασης, ένα είδος πολιτικού φαντάσματος. Θα σαρανταρίσει και θα βρίσκεται ακόμη εκτός ενεργού συμμετοχής στα κομματικά (ή διακομματικά) τεκταινόμενα τα οποία όπως είναι φυσικό επισυμβαίνουν στους διαδρόμους της Βουλής και όχι στην –κατά τα άλλα – πανέμορφη Πλατεία Ελευθερίας της Λαμίας!

Όταν στην Ελλάδα θα γίνονται ιστορικές αναδιατάξεις στο πολιτικό σκηνικό, κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο αν χάσει η ΝΔ τις βουλευτικές εκλογές, εκείνος θα είναι Περιφερειάρχης και θα τρέχει για ευρωπαϊκά προγράμματα και ΕΣΠΑ στις Βρυξέλλες και τις Γερμανίες, με μια κεντρική κυβέρνηση αριστερή, οδηγούμενη από έναν ΣΥΡΙΖΑ αεί παρενοχλούμενο από τις συνιστώσες και τις συνισταμένες του και εχθρικά διακείμενη στον ίδιο. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που η ΝΔ είναι ξανά πρώτο κόμμα, πάλι εκείνος θα είναι εκτός των εξελίξεων.

Όσο ευοίωνες κι αν είναι οι δημοσκοπήσεις, αντίπαλός του στην Περιφέρεια δεν θα είναι πλέον η περιδεής, απέναντι στις ρητορικές του ικανότητες, αντιπολίτευση του δήμου Καρπενησίου. Ούτε θα κατορθώσει να πείσει τόσο εύκολα πως το όνομα Μπακογιάννης δεν συνδέεται με «όσους έφεραν τη χώρα σε αυτό το κατάντημα», όπως είναι σίγουρο ότι θα υποστηρίζουν οι από τον ΣΥΡΙΖΑ υποστηριζόμενοι διεκδικητές, σε ένα εκλογικό κλίμα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πρώτος στις προτιμήσεις!

Το λεβέντικο παράστημα και το «ευειδές» του παρουσιαστικού δεν αποτελούν τα καίρια προσόντα για μια πολιτική καριέρα όπως θα μπορούσε να τον διαβεβαιώσει ο Αβραμόπουλος, αν και δεν νομίζω ότι θα ζητούσε ποτέ τη συμβουλή του, λαμβάνοντας υπόψη αυτή που έδωσε παλιότερα σε άλλα μέλη της οικογένειας!

Αν, από την άλλη, θέσει υποψηφιότητα και πάλι για δήμαρχος Καρπενησίου, παραμένει «σταντ μπάι» για τις βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν και θα έχει σίγουρη την είσοδό του στη Βουλή καθώς στην Ευρυτανία τουλάχιστον δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει. Αν και επ’ αυτού, φυσικά, τίποτα ποτέ δεν είναι σίγουρο, όπως θα μπορούσε να τον διαβεβαιώσει η ίδια η Ντόρα αναλογιζόμενη κάποιες παλιότερες εκλογές εδώ, τότε που οι δικοί της άνθρωποι της εξηγούσαν ότι θα επρόκειτο για περίπατο, και τελικά αποδείχθηκε ότι χρειαζόταν… στρατιωτική εξάρτυση για να τον κάνει.

Εντούτοις στην περίπτωση αυτή θα έχει περισσότερα περιθώρια συνεννοήσεων κάνοντας χρήση του πολιτικού εκτοπίσματός του τόσο με την απέναντι όχθη, όσο και στο δικό του παρόχθιο, αλλά ολισθηρότατο… πρανές.

Ασφαλώς υπάρχουν πολλοί απλοί ψηφοφόροι που θα στενοχωρηθούν αν «αυτό το καλό παιδί» φύγει από το Καρπενήσι, όμως είναι λογικό τα επόμενα βήματα του Δημάρχου να μην περιλαμβάνουν τόσο πολύ τον τόπο μας, καθώς εκ των πραγμάτων είναι περιοριστικός και τον θέτει εκτός όλων των εξελίξεων. Το ίδιο θα δυστυχήσουν και κάποιοι αφελείς που έζησαν το δικό τους «χολιγουντιανό όνειρο» στο πλάι του, όμως κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι «τα πάντα ρει, τα πάντα χωρεί και ουδέν μένει» κατά τον Ηράκλειτο.

Όπως και να έχει το πράγμα πάντως, ο Μπακογιάννης θα φύγει ωφελημένος από εδώ, έχοντας στις αποσκευές του ένα πλούσιο βιογραφικό συμμετοχής στην κονίστρα της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, έχοντας ζήσει από κοντά τα προβλήματα απλών - και απλοϊκών – ανθρώπων, τα οποία δεν υπήρχε ποτέ πιθανότητα να γνωρίσει στα σαλόνια του Κολωνακίου και του Ψυχικού και έχοντας (έστω και θεωρητική) επίγνωση της αξίας ενός πεντάευρου.

Συνδυάζοντάς τα όλα αυτά με τις αποδεδειγμένες ικανότητές του, το οικογενειακό του υπόβαθρο, το ότι ο Μητσοτάκης θεωρείται πλέον σοφός και άρα ο ίδιος θα μπορούσε να γίνει κοινωνός αυτής της «σοφίας» ως εγγονός και όλα όσα θα του πουν οι κατά καιρούς διαμορφωτές του προφίλ του, είναι σίγουρο ότι τις επόμενες δεκαετίες το όνομά του θα παίζει ενεργό ρόλο στην κεντρική πολιτική ζωή της χώρας, υπό την αίρεση ότι αυτή θα εξακολουθήσει να υφίσταται φυσικά (η χώρα, όχι η πολιτική ζωή).

Κι εμείς θα μείνουμε πάλι εδώ, ανασύροντας ονόματα από το παρελθόν για να περπατήσουμε σε ένα μέλλον άδηλο και δυσχερές. Θα μείνουν πίσω «παρακαταθήκη» ονόματα όπως Γενιτσαρόπουλος, Λάππας, Σουλιώτης, Σταμάτης να διαχειρίζονται μια σκληρή πραγματικότητα δίχως όμως τα «μέσα» του Μπακογιάννη. Θα ξημερώσει μια νέα μέρα και πάλι για τον Β. Καραμπά, ο οποίος πολύ θα καλόβλεπε μια επανάκαμψη σε γνωστά λημέρια, αναβαπτισμένος στα νάματα της Νέας Αριστεράς, αλλά και για τον Γιάννη Παπαδόπουλο ο οποίος δεν βλέπω το λόγο γιατί να μην αναζητήσει στέγη σ’ αυτήν σε μια Περιφέρεια όπου ο Μπακογιάννης δεν θα είναι Περιφερειάρχης.

Φυσικά για τον Παπαδόπουλο, και με τη στάση που έχει κρατήσει ως τώρα, δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να δεχθεί πρόταση από τον ίδιο τον Μπακογιάννη, αν εκείνος τελικά αποφασίσει να κατέβει στην Περιφέρεια. Θα επρόκειτο για μια αμοιβαία επωφελή διαδικασία.

Αρκετά όμως με τα σενάρια πρωτοχρονιάτικα. Ας κλείσουμε με το αισιόδοξο μήνυμα ότι αφού έχουμε το περιθώριο να συζητάμε για πολιτικές εξελίξεις με όρους όπως είναι «εκλογές», «ψήφοι» και «υποψήφιοι», βρισκόμαστε σε καλό δρόμο και ότι με τη βοήθεια και τη συμμετοχή όλων μας θα οδηγηθούμε σε μια κοινωνία ευμάρειας, απαλλαγμένης από την δυστυχία και πάνω απ’ όλα αισιόδοξης και με πίστη στο αύριο.