Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019

ev media-logo


«Παράδειγμα προς μίμηση». Το νέο, επίκαιρο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Πριν από λίγο καιρό στη Νάουσα, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Παιδείας, εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί καθώς ήρθε σε σύγκρουση με το Δήμαρχο. Τι πιο φυσικό θα μπορούσε να πει κανείς, αφού πολλές φορές η διάσταση απόψεων ανάμεσα σε δύο πολιτικούς άντρες οδηγεί σε παρόμοιες αντιδράσεις.

naousa-dimarxeio

Το θέμα, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ακριβώς η ίδια η αιτία της παραίτησης. Ο λόγος λοιπόν ήταν ένα άρθρο που έγραψε ο γιος του αντιδημάρχου, ένας 20χρονος νεαρός φοιτητής, σε μια τοπική εφημερίδα και αυτό δεν μπόρεσε να το αποδεχθεί με τίποτα ο Δήμαρχος ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ζήτησε την καρατόμηση του νεαρού και "επί πίνακι" την παραίτηση του πατέρα. 

Όπως ήταν φυσικό ο αντιδήμαρχος εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία δήλωσε την περηφάνια του για το παιδί του και για το ότι είναι ενεργό μέλος της τοπικής κοινωνίας, τα βρόντηξε και έφυγε.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί το άρθρο του νεαρού φοιτητή και χάριν ευκολίας ας δούμε μερικά αποσπάσματα:

"Ξέρετε τι μεγάλο δυστύχημα είναι να μη σου αρέσει η πόλη που αγαπάς; Δυστυχώς εμένα μου συνέβη. Έχει πάψει να μου αρέσει αυτή η πόλη. Δεν μου αρέσει γιατί όταν πηγαίνω στη βιβλιοθήκη της είμαι μονάχος. Δεν μου αρέσει γιατί βλέπω αποτσίγαρα στους δρόμους πεταμένα, βλέπω τα εκπληκτικά φυσικά της τοπία βεβηλωμένα, βρώμικα.

Δεν μου αρέσει γιατί όποιον δημιουργικό άνθρωπο έχω συναντήσει, μοιάζει απαρηγόρητος, περιθωριοποιημένος και μόνος, βασανισμένος από τους ουγκολίνους, τους κανίβαλους που πίνουν, δίχως να εκτιμούν, την φαιά του ουσία. Δεν μου αρέσει γιατί βλέπω ανθρώπους υποταγμένους στα συντηρητικά βλέμματα, μιας συντηρητικής κοινωνίας. Ανθρώπους που κυνηγούν τα λάθος πράγματα, για να κερδίσουν την εκτίμηση λάθος ανθρώπων.

Δεν μου αρέσει γιατί οι πολιτικοί μας πατριάρχες, ζήτησαν ψήφο για την αξιοπρέπεια ενός τίτλου ή μιας θέσης. Aν ξεγυμνώσεις όμως τους ανθρώπους αυτούς απ’ όλα τούτα τα αξιώματα, θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία του να μην είσαι τίποτα….

…Ίσως είσαι από εκείνους τους δειλούς που αρνούνται να αγκαλιάσουν το νέο, γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή. Γιατί ξέρουν πως ως κομμάτι του παλιού, ίσως δυσκολευθούν να βρουν μια θέση στο καινούριο όταν και αν αυτό εδραιωθεί… …Εκτός αν είσαι από κείνους που γνωρίζουν το κενό τους, μα δε ξέρουν πώς να το γεμίσουν. Σε σένα χρειάζεται ένας στόχος, και μια πελώρια προσπάθεια ώστε να σε κάνουμε να πιστέψεις στον εαυτό σου, να πιστέψεις πως είσαι ικανός να αλλάξεις, έστω λίγο, τα πράγματα. Αρκεί να προσπαθήσεις.

Ίσως είσαι από αυτούς που συνεχίζουν μονάχοι, μια μάχη σιωπηλή. Έπαψες να μάχεσαι για μια αλλαγή συλλογική. Μετά από κάθε προσπάθεια συνάντησες την αδιαφορία, την προδοσία. Και πληγώθηκες. Οπισθοχώρησες στο προσωπικό, ιδιωτικό σου χώρο, για να τον σώσεις από τη φθορά.  Εσύ, σίγουρα, νιώθεις μια φλόγα που ανάβει τα σωθικά σου, κατανοώντας πως υπάρχουν και άλλοι σαν εσένα, και αναζητάς τώρα τρόπο να τους συναντήσεις για να σκαρφιστείτε μαζί τα παιχνιδίσματα που θα μπορούσαν να απελευθερώσουν την οργισμένη δημιουργία που συσσωρεύατε στην σιωπή της ιδιώτευσης.

Ζητούνται, λοιπόν επικίνδυνοι άνθρωποι, να ταράξουν τη σιωπή. Ζητούνται άνθρωποι να βάλουν ένα μεγάλο στοίχημα. Να δώσουν μια μάχη ενάντια σε συντηρητικούς «ηγέτες» και συντηρητικούς πολίτες. Ενάντια σε μια βαθιά θεμελιωμένη λογική.

Επικίνδυνοι, ανικανοποίητοι με την υπάρχουσα σήψη και παρακμή, ονειροπόλοι, θρασύτατοι και αλλόφρονες, των οποίων η ψυχή και η σκέψη βράζει. Αυτούς έχει ανάγκη η πόλη. Αυτοί πρέπει να δώσουν το "παρών". Απ’ τους υπόλοιπους ζητώ απλά να μην σταθούν εμπόδιο".

Από αυτό το κείμενο θίχτηκε ο Δήμαρχος της Νάουσας! Από ένα κείμενο που θα μπορούσε να αφορά κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της πατρίδας μας, ένα κείμενο που το μόνο που κάνει είναι να αντιπαραθέτει την αγωνία των νιάτων με την πνιγηρότητα του παρωχημένου. Κι αντί να "απολύσει" τον πατέρα και να "προσλάβει" στη θέση του τον γιό, θύμωσε γιατί στις γραμμές του κειμένου διέκρινε  τον εαυτό του.

Αμύνθηκε με τον μόνο τρόπο που ήξερε, με φωνές και απειλές, κρύβοντας το κεφάλι του στην άμμο για να μην βλέπει το θηρίο που έρχεται να κατασπαράξει κάθε τι παλιό, κάθε τι έωλο. Όμως νουνεχείς άνθρωποι δεν θα πάψουν να γεννιούνται σ' αυτόν τον τόπο και από καιρού εις καιρόν θα έρχονται στο προσκήνιο και θα στηλιτεύουν τους άνοες.

Πόσο περήφανος πρέπει να είναι αυτός ο πατέρας, που ανέθρεψε ένα παιδί με τόση μαχητικότητα, με τέτοιο λόγο, με τέτοια αισιόδοξη ματιά! Και πόσο περήφανη πρέπει να είναι η πόλη του που μετά τη δημοσίευση αυτού του κειμένου, έπαψε πια να είναι γεμάτη "ανθρώπους υποταγμένους στα συντηρητικά βλέμματα, μιας συντηρητικής κοινωνίας". Κι αυτό γιατί υπήρξε ένας τουλάχιστον που όρθωσε το ανάστημά του και ύψωσε τη φωνή του.