Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ev media-logomenoume spiti-small


«Θρησκευτικές ιστορίες συνωμοσίας». Το νέο, επίκαιρο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Πάσχα. Για πολλούς ανθρώπους  η αποκορύφωση της θρησκευτικότητάς τους. Μια γιορτή της άνοιξης και της αναγέννησης, γεμάτη μυστήριο και δέος που γεννιούνται μέσα από τον πόνο και τον θάνατο, από όποια άποψη κι αν το δει κανείς, γνωστική, θεολογική, παγανιστική, φυσιοκρατική.

pasxa

Κι ενώ σ' ολόκληρο τον κόσμο οι πιστοί μετέχουν στο θείο πάθος, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο ενεργητικά, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, έρχονται στο φως επιστημονικές και επιστημονικοφανείς αμφισβητήσεις, πότε για την ίδια τη θεία φύση του Χριστού και πότε για την ανθρώπινη υπόστασή του.

Πέρσι ήταν η "ανακάλυψη" του οικογενειακού του τάφου! Πρόπερσι ήταν κάτι σχετικό με τον Ιούδα. Πρόπερσι κάτι άλλο. Την προ-προηγούμενη χρονιά μια κινηματογραφική ταινία. Και πάει λέγοντας…  Η μνήμη είναι τόσο βραχεία που δεν συγκρατεί αυτές τις αποκαλύψεις, που ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν να προσθέσουν τίποτε το επιστημονικό, εντούτοις δημιουργούν αίσθηση, και ερεθίζουν το ήδη –λόγω της γιορτής- διογκωμένο θρησκευτικό φρόνημα.

Είναι να αναρωτιέται κανείς, για το κατά πόσο δεν εξυφαίνεται μια παγκόσμια σκευωρία με θέμα αυτό ακριβώς το αντικείμενο, κάθε χρονιά! Φέτος είναι πάλι στην επικαιρότητα ο γάμος του Ιησού με την Μαρία την Μαγδαληνή! Υποτίθεται ότι ένα κομμάτι ενός αρχαίου παπύρου έχει αναφορά στο γεγονός αυτό. Η αυθεντικότητα μάλιστα του εγγράφου διαπιστώνεται από το ίδιο το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ!

Το περίεργο όμως είναι ότι η  πρώτη ανακοίνωση για τον πάπυρο έγινε πριν από δύο χρόνια, από την Καθηγήτρια Κάρεν Κινγκ. Γιατί άραγε έπρεπε να έρθει το Πάσχα του 2014 για να το παίξουν όλες οι τηλεοράσεις της γης; Η καθηγήτρια ανακοίνωσε τα ευρήματά της σε ένα διεθνές συμπέρασμα για την κοπτική γλώσσα, στη Ρώμη τον Ιούνιο του 2012, ενώ το Βατικανό  καθώς και άλλοι θρησκευτικοί κύκλοι αντέδρασαν οργισμένα με την ερμηνεία του αρχαίου θραύσματος, το οποίο είναι γραμμένο στην αρχαία κοπτική.

Όπου και να κοιτάξει κανείς ακούει και διαβάζει άναρθρες κραυγές που υποστηρίζουν ή διαφωνούν με το κείμενο. Δύσκολα όμως εντοπίζει κανείς το ίδιο το κείμενο ώστε να βγάλει μόνος του κάποιο συμπέρασμα. Ας του ρίξουμε λοιπόν μια ματιά:

Πρόκειται για ένα πολύ μικρό κομμάτι παπύρου που έχει το μέγεθος μιας πιστωτικής κάρτας. Η πίσω πλευρά του, το "βέρσο" όπως λέγεται, έχει τόσο σοβαρές ζημιές που ξεχωρίζουν μόνο λίγες λέξεις όπως η "μητέρα μου" και "τρεις". Στην μπροστινή όμως πλευρά, στο "ρέκτο",  η καθηγήτρια Κινγκ διέκρινε τις εξής οκτώ αποσπασματικές γραμμές :

… όχι σε μένα. Η μητέρα μου, μου έδωσε ζω[ή] ...

… Οι μαθητές είπαν στον Ιησού, …

… να αρνηθεί. Η Μαρία το αξίζει…

… Ο Ιησούς τους είπε, η γυναίκα μου…

… θα μπορέσει να γίνει μαθητής μου…

… Ας πρηστούν οι κακοί…

… Όσο για μένα, εγώ κατοικώ μαζί της προκειμένου να…

… μια εικόνα…

Πολλοί επιστήμονες υποστήριξαν ότι το κομμάτι είναι ένα κολάζ από κομμάτια του Ευαγγελίου του Θωμά που έφτιαξε κάποιος που δεν γνώριζε πολύ καλά την αρχαία Κοπτική γλώσσα. Ένας μελετητής ισχυρίζεται μάλιστα πως εντόπισε ένα τυπογραφικό λάθος σε μια διαδικτυακή έκδοση του Ευαγγελίου που συμπίπτει με τον πλαστογραφημένο πάπυρο!

Άλλοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η συγκέντρωση του μελανιού υποδεικνύει ότι το έγγραφο έχει δημιουργηθεί στη σύγχρονη εποχή.

Ο Αιγυπτιολόγος Λεό Ντιπουί στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, δήλωσε ότι κανένα από τα νέα τεστ που έγιναν στον πάπυρο δεν τον πείθουν ότι είναι γνήσιος. Έγραψε στην "Θεολογική Επισκόπηση του Χάρβαντ" ότι θα μπορούσε να έχει κατασκευαστεί από κάποιον πλαστογράφο που θα «επιθυμούσε να βάλει τη δική του πινελιά, σε σύγχρονα θεολογικά ζητήματα» όπως η αγαμία και ο ρόλος των γυναικών στην Εκκλησία. «Ως πλαστογραφία, αγγίζει τα όρια της φάρσας. Δεν πείθομαι από το επιχείρημα ότι είναι πολύ εξεζητημένο. Ένας προπτυχιακός φοιτητής θα μπορούσε να το κατασκευάσει σε ένα απόγευμα», είπε .

Ένα άλλο γεγονός που προβληματίζει είναι η προέλευση του παπύρου: Ο ιδιοκτήτης του ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος και είπε ότι απόκτησε το τεχνούργημα μαζί με άλλους πέντε παπύρους το 1999 από έναν συλλέκτη που τους πήρε στη δεκαετία του 1960 στην Ανατολική Γερμανία.

Τι γίνεται όμως με την ουσία του ερωτήματος; Ήταν άραγε ο Ιησούς παντρεμένος;

Πολλοί άνθρωποι στο πέρασμα των αιώνων έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν την "γραμμή αίματος" των πιθανών απογόνων Ιησού και της Μαρίας Μαγδαληνής. Εντούτοις όλοι συμφωνούν ότι δεν υπάρχει ιστορική, βιβλική, αρχαιολογική ή γενετική απόδειξη που να υποστηρίζει την ιδέα.

Ένας Κιστερκιανός μοναχός και ιστορικός του 13ου αιώνα, ο Πέτρος του Βω ντε Κερναί ισχυρίστηκε ο Ιησούς είχε σχέση με τη Μαρία Μαγδαληνή. Από την άλλη, κάποιοι από τους πρώτους ηγέτες των Μορμόνων ισχυρίστηκαν ότι ο Ιησούς ήταν πολύγαμος, βασιζόμενοι σε ένα αμφιλεγόμενο απόσπασμα ενός κειμένου που αποδίδεται στον Έλληνα φιλόσοφο Κέλσο, του 2ου μ.Χ αιώνα.

Τον 19ο αιώνα , ένας πολιτικός ονόματι Λουί Μαρτέν, δημοσίευσε ένα βιβλίο «ιστορίας» ισχυριζόμενος ότι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος με την Μαρία την Μαγδαληνή και είχαν ταξιδέψει και οι δύο στην  στη Νότια Γαλλία όπου απέκτησαν έναν γιο!

Κάποια μεταγενέστερα βιβλία υποστήριξαν ότι ο Ιησούς ήταν ο πατέρας ενός παιδιού με τη Μαρία - ή ενδεχομένως να είχε  περισσότερους απογόνους με μια γυναίκα από το Κασμίρ. Ο συγγραφέας Φάμπερ Κάιζερ, μάλιστα, πήρε συνέντευξη από ένα άτομο που ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Ιησού από το Κασμίρ.

Υποστηρίχθηκε επίσης ότι η Μαρία η Μαγδαληνή υπήρξε μητέρα της Αγίας Σάρας, ενώ ένας άλλος συγγραφέας υποστήριξε ότι ο Ιησούς και η Μαρία είναι οι πρόγονοι όλων των ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών.

Άκρη δεν βγαίνει με όλα αυτά. Και σίγουρα δεν έχει καμία σημασία αν ο Ιησούς ήταν ή όχι παντρεμένος. Μπορεί για την Καθολική Εκκλησία που βασίζει στο γεγονός αυτό το δόγμα της αγαμίας των κληρικών της να είναι κομβικό σημείο, για μας όμως τους ορθόδοξους αλλού είναι το νόημα.

Είναι στην ίδια τη σταυρική θυσία, στο μήνυμα της συγχώρεσης και της απαλλαγής από το προπατορικό αμάρτημα, στην αναγέννηση και την Ανάσταση. Ούτως ή άλλως η τραγικότητα της ανάβασης προς το Γολγοθά εντείνεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός της ανθρώπινης υπόστασης του Θεανθρώπου.

Αν ο άνθρωπος που φορτώθηκε το σταυρό και πορεύθηκε μαστιγωμένος και υβριζόμενος, αίροντας στην πλάτη του την αμαρτία του κόσμου,  ήταν παντρεμένος ή όχι, κατά τη γνώμη μου έχει πολύ λίγη σημασία και ακόμη μικρότερη, η ταυτότητα της συζύγου του.