Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

ev media-logo


«Ο Μπακογιάννης και η κοινωνική αδράνεια». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Ο σημερινός τίτλος, επίτηδες επιλέχθηκε να είναι έτσι αντιδιαστολικός, για να θυμίζει το γνωστό τίτλο του θεάτρου σκιών «Ο Καραγκιόζης και ο κατηραμένος όφις». Φυσικά καμία αρνητική συνεκδοχή δεν πρέπει να γίνει με τον αγαπημένο λαϊκό ήρωα, καθώς η σαρωτική νίκη του Μπακογιάννη στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, δεν αφήνει πολλά περιθώρια κρίσεων ή επικρίσεων, καθώς η λαϊκή ετυμηγορία υπήρξε κάτι παραπάνω από σαφής και ξεκάθαρη. Η κοινωνική αδράνεια όμως όπως θα περιγραφεί πιο κάτω, είναι σίγουρα «κατηραμένος όφις».

mpakogiannis-zinopoulou1

Ας ξεκινήσουμε όμως με το φιλολογικό ερώτημα, για ποιο λόγο ο Μπακογιάννης κατόρθωσε να υπερβεί κάθε δυσοίωνη πρόβλεψη που επιχειρούσαν κάποιες Κασσάνδρες, της στήλης μη εξαιρουμένης, και να καταφέρει τον άθλο. Είναι ολοφάνερο, μιας και μιλάμε για πολιτικό σχεδιασμό και πολιτική πρακτική, όπου το μαύρο και το άσπρο υπερτερούν ως έννοιες στην περιγραφή των δεδομένων, ότι τα συνθήματα που επέλεξε για να ντύσει την προεκλογική του εκστρατεία ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένα.

Ιδίως εκείνο το οποίο όλα τα στελέχη του είχαν ως προμετωπίδα σε κάθε τους δημόσια εμφάνιση και το οποίο υποστήριζε ότι "έχουμε πλήρες και κοστολογημένο σχέδιο για την ανάπτυξη". Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος μπορούσε να έχει ένα τέτοιο σχέδιο αυτός ήταν ο Μπακογιάννης, καθώς ήταν ο μόνος από τους συνυποψηφίους του που δείχνει να γνωρίζει τι είναι ακριβώς ο σχεδιασμός και πόσο απαραίτητος είναι, εάν θέλει κάποιος να πετύχει!

Το ευειδές της παρουσίας του, είναι επίσης ένα προτέρημα που για πολλά χρόνια ακόμη θα τον συνοδεύει και δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι έπαιξε το δικό του ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα.

Εκείνο όμως που πέρα από συνθήματα και παρουσιαστικά έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο, είναι ότι οι πολίτες αναγνώρισαν στον λόγο του μια ειλικρίνεια και μια αμεσότητα σαν αυτή που αναγνωρίζουν στον πολιτικό λόγο του Θεοδωράκη, όχι του Μίκη, αλλά του προέδρου του Ποταμιού.

Ξεκινώντας ήδη από τον Φεβρουάριο, δήλωσε ότι η ανάπτυξη της Περιφέρειας αποτελεί γι’ αυτόν όχι σκαλοπάτι, αλλά κεντρικό στόχο, η επίτευξη του οποίου θα είναι από μόνη της αυτοσκοπός και θα αποτελέσει κριτήριο για την περαιτέρω αξιολόγησή του. Αυτό μεταφράστηκε σε ένα ακόμη εύληπτο σύνθημα, το «θα κριθούμε εάν πετύχαμε στο τέλος της θητείας και όχι στην αρχή της».

Εντούτοις για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα πρέπει να αποσυνδεθεί εντελώς από την πρίζα ο αυτόματος πιλότος, στον οποίο βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια ολόκληρη η Περιφέρεια.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζονται άνθρωποι, άνθρωποι ειδικοί που να ξέρουν τι τους γίνεται και να μην πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Σε όλα αυτά τα χρόνια που αρθρογραφώ στα Ευρυτανικά νέα, σεμνύνομαι να πω ότι τουλάχιστον έχω αποκτήσει μια ευκολία στο να συντάσσω κείμενα. Στα πλαίσια αυτά με καλούν να μιλήσω σε συνέδρια πότε αναπτυξιακά και πότε επιστημονικά επί παντός του επιστητού. Η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνω αρκετά καλά και καθώς με βοηθάει πάρα πολύ το Γκουγκλ, κανείς δεν καταλαβαίνει την ανεπάρκειά μου.

Το κακό όμως με αυτή την υπόθεση, είναι ότι έχω διαβάσει αυτούσιες κάποιες προτάσεις μου, σε κείμενα άκρως επιστημονικά και σε εισηγήσεις «ειδημόνων» προς τους πολιτικούς της περιοχής μας, οι οποίοι, ως άνθρωποι με επίγνωση των αδυναμιών τους είπαν να ζητήσουν τη γνώμη κάποιου ειδικότερου από αυτούς και κατέληξαν ούτε πολύ να πάρουν τη δική μου, ενός άσχετου δηλαδή!

Είναι εύκολο να πει κανείς ότι η Ευρυτανία, για παράδειγμα, χρειάζεται τον παραλίμνιο δρόμο, την σύνδεση με την Φθιώτιδα βάσει της αρχικής χάραξης, την ενίσχυση της παραγωγής ρίγανης, της μελισσοκομίας ή της πρωτογενούς παραγωγής. Άλλο αυτό όμως και άλλο είναι να εξηγήσεις ΓΙΑΤΙ είναι απαραίτητος ο παραλίμνιος δρόμος, ΠΟΣΑ ακριβώς θα κοστίσει, ΠΩΣ ακριβώς θα φέρει την ανάπτυξη, με νούμερα, επιχειρήματα, διαγράμματα και μελέτες.

Ποια πρωτογενής παραγωγή μπορεί να υπάρξει εδώ, όπου η καλλιεργήσιμη γη είναι σαν αυτή των πρώτων χρόνων της Ελευθερίας, που την μετρούσε «με βιά» κατά τον Σολωμό; Ποια κτηνοτροφία, που ένα κοπάδι 100 ζώων, δεν αρκεί για να ζήσει της προκοπής μια οικογένεια και από τότε που υπάρχει η Ευρυτανία η κτηνοτροφία ήταν νομαδική γιατί το χειμώνα «ψοφούσε ο καλύτερος» από το κρύο;

Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα και στην Ευρυτανία και στη Φθιώτιδα και στη Φωκίδα και στην Εύβοια και στη Βοιωτία. Μόνο που πρέπει να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα τα εντοπίσουν, γιατί η ανάπτυξη δεν ξεκλειδώνει με πασπαρτού, αλλά με συγκεκριμένα αντικλείδια που βρίσκονται στα χέρια λίγων και μάλιστα ειδικών.

Αν κατορθώσει λοιπόν ο νέος Περιφερειάρχης να βάλει απλώς μια σειρά, να τοποθετήσει τον κατάλληλο άνθρωπο στο κατάλληλο πόστο και να τους εμπνεύσει το όραμα που διαθέτει και ο ίδιος, τότε δεν θα έχει καμία χρεία απόδοσης ευσήμων στο τέλος της θητείας του, διότι η ίδια η θητεία του θα έχει επιτύχει.

Η κρίση σε λίγα χρόνια θα περάσει. Και τότε πρέπει η ανάκαμψη να μας βρει έτοιμους, αν όχι για άλλο λόγο, τουλάχιστο για να μην έχουμε καταστρέψει τις ζωές των παιδιών μας.