Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ev media-logomenoume spiti-small


Η ερμηνεία της επίθεσης στη Γάζα. Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Η καλοκαιρινή ησυχία των καλομαθημένων Ευρωπαίων και των Αμερικανών συμμάχων τους, χάλασε λίγο αυτό το καλοκαίρι. Αιτία η αιματοχυσία και η σφαγή που ξεκίνησε και πάλι στη λωρίδα της Γάζας. Στην Ελλάδα, λες και από κάποια περίεργη σύμπνοια, όλοι ταχθήκαμε με το μέρος των Παλαιστινίων. Άλλωστε δεν είναι μακριά τα χρόνια που ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ επισκεπτόταν με κάθε τιμή τον αντίστοιχο δικό μας, Ανδρέα Παπανδρέου.

614

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα εκεί κάτω; Για ποιο λόγο οι Ισραηλινοί δείχνουν τόσο απάνθρωπα την χειρότερη πλευρά της ανθρώπινης υπόστασης, προβαίνοντας σε εκκαθαρίσεις που έχουν μεταξύ των θυμάτων και δεκάδες αμάχους; Μια μικρή ιστορική αναδρομή είναι απαραίτητη:

Οι Ισραηλινοί, το 1947, μετά τη γενοκτονία του Χίτλερ, απόκτησαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους την οποία είχαν χάσει για δύο χιλιάδες χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα όμως εκεί κατοίκησαν κάποιοι άλλοι. Άραβες. Κυρίως Παλαιστίνιοι.

Φυσικά, το 1947 οι Παλαιστίνιοι και οι άλλοι Άραβες της περιοχής αρνήθηκαν τον διαμελισμό της χώρας τους. Ενώθηκαν σε ένα στρατό κι η Συρία, ο Λίβανος, το Ιράκ από τον βορρά, η Ιορδανία από την ανατολή και η Αίγυπτος από το νότο επιτέθηκαν εναντίον του νεοϊδρυθέντος κράτους.

Έχοντας όμως την υποστήριξη όλων των άλλων κρατών το Ισραήλ κατάφερε να τους νικήσει, κερδίζοντας συνολικά το 80% της περιοχής, έναντι του 55% που του είχε δοθεί αρχικά.

Περίπου 1.000.000 Άραβες έφυγαν από την περιοχή και πήγαν στα διπλανά κράτη και 600.000 Εβραίοι που είχαν γλιτώσει από το ολοκαύτωμα αλλά και από τις διπλανές περιοχές πήγαν στο Ισραήλ. Από τότε και μετά δεν σταμάτησαν να επεκτείνονται συνεχώς.

Το 1967 το Ισραήλ επιτέθηκε ταυτόχρονα σε Συρία, Ιορδανία και Αίγυπτο και μέσα σε 6 μέρες, νίκησε τους στρατούς τους, κατέστρεψε τις αεροπορικές τους δυνάμεις και πήρε την Δυτική Όχθη, που ανήκε στην Ιορδανία, τη Λωρίδα της Γάζας που την είχαν οι Παλαιστίνιοι, την Χερσόνησο του Σινά από τους Αιγυπτίους και τα Υψώματα του Γκολάν από τους Σύριους. Η χερσόνησος του Σινά επιστράφηκε αργότερα στους Αιγυπτίους για να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης.

Από το 1968 ως το '73 οι Παλαιστίνιοι οργανώθηκαν, αφού πλέον ήταν σκλάβοι στην ίδια τους τη χώρα, έφτιαξαν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και άρχισαν να βάζουν βόμβες σε Ισραηλινούς στόχους εκτός συνόρων, με αποκορύφωμα την αιματοχυσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972.

Το 1990 ήταν η χρονιά που επαναπατρίστηκαν 400.000 Εβραίοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτοί βοήθησαν να βγει πρωθυπουργός ο Γιτζάκ Ράμπιν, ο οποίος είχε υποσχεθεί ειρήνη με τους Άραβες μέσα "σε 6 έως 9 μήνες". Εντούτοις, κάποιος εθνικιστής δολοφόνησε τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ο Νεντανιάχου που ακολούθησε παρ' όλο που ήταν της σκληρής γραμμής έδωσε δικαιώματα στους Παλαιστινίους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σταματήσουν οι επιθέσεις αυτοκτονίας και ο Γιασέρ Αραφάτ να αποκτήσει καλύτερο έλεγχο στους σκληροπυρηνικούς συμπατριώτες του. Παρ' όλα ταύτα, οι διάδοχοί του δεν κατάφεραν τίποτα προς την κατεύθυνση της Ειρήνης, κι έτσι η πολλά υποσχόμενη συνθήκη του 2000, μπροστά στον πρόεδρο Κλίντον, απέβη άκαρπη.

Η Λωρίδα της Γάζας, τώρα, είναι ένα στενό κομμάτι γης κατά μήκος της μεσογειακής ακτής μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Με μήκος μόλις 40 χιλιόμετρα (όσο από το Καρπενήσι στη Μακρακώμη) και πλάτος 10 αποτελεί την πατρίδα για περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια Παλαιστινίους, οι οποίοι ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων, υπό άθλιες συνθήκες, με μόνη ελπίδα τη βοήθεια των ανθρωπιστικών οργανώσεων, και αποτελεί ίσως το πιο πυκνοκατοικημένο κομμάτι γης στον κόσμο.

Το 2005, το Ισραήλ απέσυρε από τη Λωρίδα της Γάζας τα στρατεύματα κατοχής και μαζί μ’ αυτά και χιλιάδες Εβραίους που είχαν εγκατασταθεί εκεί.

Ωστόσο, εξακολούθησε να ασκεί έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος των χερσαίων συνόρων, καθώς και στα χωρικά ύδατα, αλλά και τον εναέριο χώρο.

Τον Ιούνιο του 2007, μια ομάδα μαχητικών ισλαμιστών με το όνομα Χαμάς, ανέλαβε την ηγεσία εκδιώκοντας τις δυνάμεις της μετριοπαθέστερης Φατάχ και κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τον πραγματικό διαχωρισμό της Γάζας από τη Δυτική Όχθη από την άποψη της διοίκησής της. Τελικά η Χαμάς κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2006.

Αν και το Ισραήλ είχε για πολλά χρόνια κλειστή την είσοδο και την έξοδο από τη Γάζα, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς, ενέτεινε τον αποκλεισμό με στόχο να την απομονώσει και να σταματήσουν και κάποιες πυραυλικές επιθέσεις που πραγματοποιούνταν με αυτοσχέδιους πυραύλους από τη Γάζα ενάντια σε ορισμένες κατοικημένες περιοχές του Ισραήλ, με βεληνεκές ένα περίπου χιλιόμετρο μακριά από τα σύνορα.

Είχαν επιτρέψει μόνο τα βασικά αγαθά της ανθρωπιστικής βοήθειας ενώ είχαν απαγορεύσει σχεδόν όλες τις εξαγωγές, παραλύοντας την οικονομία. Τελευταία, οι παλαιστινιακές μαχητικές ομάδες, άρχισαν να εξαπολύουν περισσότερο εξελιγμένους πυραύλους, μερικοί από τους οποίους έφταναν και μέχρι τα 40 χιλιόμετρα μέσα στο Ισραήλ. Επίσης άρχισαν να σκάβουν τούνελ μέσα από τα οποία θα μπορούσαν να επιτεθούν στο Ισραήλ και να ανατινάξουν κτίρια και ανθρώπους. Οι επιθέσεις αυτές προκάλεσαν κάποιους θανάτους, τραυματισμούς μα το κυριότερο σημαντική αναστάτωση στην οικονομική ζωή των πόλεων που ήταν εντός της εμβέλειας.

Εν τω μεταξύ, οι Ισραηλινές πυραυλικές επιθέσεις και οι επιθέσεις του πυροβολικού, οι οποίες υποστηρίζεται ότι πραγματοποιούνταν με στόχο να σταματήσουν οι επιθέσεις της Χαμάς, είχαν προκαλέσει το θάνατο πολλών Παλαιστινίων μεταξύ των οποίων και άμαχοι, μέχρι την έναρξη των τελευταίων επιχειρήσεων.

Από τότε και μετά, όπως όλοι παρακολουθούμε στις οθόνες μας η ανθρωπιστική καταστροφή είναι ολοσχερής.