Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ev media-logomenoume spiti-small


«Μια αξιέπαινη προσπάθεια». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα

Τριγυρίζοντας στο διαδίκτυο της προάλλες έπεσα πάνω σε μια ιστοσελίδα, της οποίας την ύπαρξη αγνοούσα παντελώς, αν και σίγουρα λόγω καταγωγής και ιδιότητας η παραδοχή αυτή δεν περιποιεί και ιδιαίτερη τιμή.

622

Και αυτό γιατί  πρόκειται για την "ιστοσελίδα υποστήριξης στόχου" ενός αθλητή. Καθώς το διαδίκτυο πλέον έχει μπει τόσο πολύ στη ζωή μας, υπάρχει ένας διαδικτυακός χώρος όπου όποιος χρειάζεται στήριξη για να πετύχει έναν σημαντικό στόχο, καταθέτει το όνειρό του και ζητάει τη βοήθεια των ανθρώπων που ενδιαφέρονται.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ντόπιος αθλητής του σκι Γιάννης Αντωνίου ο οποίος φέτος, λίγο έλειψε να εκπροσωπήσει τη χώρα (και την πόλη) μας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Σότσι. Για διάφορους λόγους, δεν του δόθηκε η ευκαιρία, εντούτοις ήταν ο πρώτος αθλητής που πήρε τη φλόγα από την ιέρεια στην Ολυμπία. Τώρα προσβλέπει  στη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς του 2018 στην Πιονγκγιάνγκ.

Όμως μέχρι να φτάσει εκεί, ο δρόμος είναι δύσκολος και γεμάτος εμπόδια. Πρέπει να πάει στην Νορβηγία για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, μετά στην Αμερική για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών αλλά και να συμμετάσχει σε όσο το δυνατόν περισσότερα ευρωπαϊκά κύπελλα προκειμένου να αποκτήσει την εμπειρία που χρειάζεται.

Η προσπάθεια που αναλαμβάνει είναι τιτάνια και η αφοσίωση που απαιτείται για την επίτευξη των στόχων του είναι δυσβάστακτη. Παρ' όλα αυτά, ο συμπατριώτης μας δεν δείχνει να φείδεται ούτε κόπων ούτε προσπάθειας. Υλοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το αρχαιοελληνικό ιδανικό του Ολυμπισμού και του αθλητισμού.

Στα αρχαία χρόνια, εκείνο που είχε μεγάλη σημασία ήταν η αναγνώριση του προσωπικού κατορθώματος και η πλατιά αναγνώριση της σωματικής και ηθικής αρετής του αθλητή. Η «καρτερία» που επιδείκνυε κατά τη μακρά περίοδο προπόνησης και προσπάθειάς του θεωρούνταν εξαιρετική αρετή. Η ικανότητά του δηλαδή να υποφέρει σιωπηρά και να δείχνει υπομονή στην προπόνηση και την εξάσκηση ήταν μια από τις πιο σημαντικές αρετές που μπορούσε να κατακτήσει και ν' αναπτύξει στα αθλητικά χρόνια της ζωής του.

Επιπλέον, η ηθική ανταμοιβή ήταν αυτό που έκανε τη νίκη να αξίζει όλες τις προσπάθειες και το σωματικό πόνο. Οι ολυμπιονίκες μοιράζονταν το μεγαλείο και την αιώνια δόξα των πρώτων μυθικών ηρώων. Η νίκη ήταν η υψηλότερη τιμή που μπορούσε να πετύχει ένας θνητός, γιατί αποκτούσε φήμη αθάνατη, χάρη στους θεούς που τον ευνόησαν και τον βοήθησαν να κερδίσει.

Η πλατιά αναγνώριση που απολάμβανε ο νικητής από την πόλη του αποτελούσαν το υψηλότερο έπαθλο για το οποίο άξιζε να γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια στον αγώνα, προκειμένου να κερδηθεί.

Ο κύριος στόχος, ωστόσο, όσων συναγωνίζονταν δεν ήταν ν' αναπτύξουν μια συγκεκριμένη σωματική ικανότητα εις βάρος των άλλων, αλλά να επιτύχουν μια ισορροπημένη ανάπτυξη τόσο των σωματικών όσο και των ηθικών αξιών.

Διαβάζοντας κανείς την "κατάθεση ψυχής" του Γιάννη στην ιστοσελίδα που αναφέρθηκε στην αρχή, διαπιστώνει ότι σχεδόν όλα τα προηγούμενα αποτελούν προμετωπίδα και κινητήρια δύναμή του. Γι' αυτό δεν πρέπει να μείνει χωρίς ενίσχυση. Διότι πέραν όλων των προσωπικών θυσιών που απαιτούνται, χρειάζονται και χρήματα τα οποία όπως όλοι ξέρουμε, αυτή την περίοδο είναι δυσεύρετα.

Ο Αντωνίου χρειάζεται 25.000 δολάρια για να μπορέσει να καλύψει τις βασικές απαιτήσεις της προπόνησης και των ταξιδιών του και η έκκλησή του που απευθύνεται προς όλους μας πρέπει να πέσει σε ευήκοα ώτα γιατί στο κάτω – κάτω είναι ένας από μας.

Ιδιαίτερα οι ξενιτεμένοι μας που ζουν πέρα από τον Ατλαντικό, μπορούν να βοηθήσουν μιας και είναι πολύ περισσότερο εξοικειωμένοι με αυτούς τους τρόπους ενίσχυσης και πραγματοποιούν ήδη διαδικτυακές οικονομικές δοσοληψίες.

Η διεύθυνση για όποιον θέλει να βοηθήσει είναι https://www.rallyme.com/rallies/1023/antoniouioannis. Επισκεφθείτε την και συστήστε τη και στους φίλους και τους γνωστούς, έτσι ώστε ο σκοπός του να αγκαλιαστεί από όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό.

Αν ο αθλητής τα καταφέρει τότε θα μπορούμε κι εμείς να διεκδικήσουμε λίγες από τις δάφνες του, αφού θα έχουμε συμβάλλει έστω και με αυτόν τον ελάχιστο τρόπο.